Η συμβίωση με έναν ηλικιωμένο σκύλο


Γεια σας! Σήμερα θα σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία... Όπως είδατε και απ' τον τίτλο θα σας μιλήσω για το πως είναι η συμβίωση με έναν ηλικιωμένο σκύλο. Όσα θα διαβάσετε στη συνέχεια αποτελούν μια κρυφή ματιά στην δική μου πραγματικότητα και καθημερινότητα, χωρίς να προσπαθήσω να ωραιοποιήσω περιγραφές και καταστάσεις. Γιατί έτσι κι αλλιώς η καθημερινή ζωή δεν έχει κανένα φίλτρο απ' όσα χρησιμοποιούμε στις φωτογραφίες μας στο Instagram και στα social media.


Η συμβίωση με έναν ηλικιωμένο σκύλο

Όλα ξεκίνησαν ένα καλοκαίρι πριν 17 χρόνια! Μόλις είχα τελειώσει το δημοτικό και απολάμβανα τις καλοκαιρινές μου διακοπές, ώσπου μια μέρα μου είπε ο παππούς μου ότι θα μου έκανε δώρο ένα σκυλάκι! Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξη και χαρά που πήρα με το άκουσμα αυτής τη είδησης, πόσο μάλλον όταν αντίκρισα για πρώτη φορά το σκυλάκι που θα ζούσε από εκείνη την ημέρα μαζί μας.

Ήταν μόλις τριών μηνών και μεγάλωνε σε ένα φιλικό σπίτι του παππού μου μαζί με τη μητέρα του και το αδερφάκι του. Ήταν μικρούλι, χνουδωτό και αξιαγάπητο όπως όλα τα σκυλάκια της ηλικίας του. Όταν φτάσαμε στο σπίτι απ' όπου θα το παίρναμε, ερχόταν δειλά δειλά προς το μέρος μου και αμέσως είπα “αυτό θέλω”! Στην ράτσα ήταν γκριφόν κανίς και γένους θηλυκού οπότε της έδωσα το όνομα Πάτυ. Ήταν τόσο ήσυχη και καλόβολη αφού κάναμε να ακούσουμε το γάβγισμα της ένα χρόνο. Ήξερε, επειδή έβλεπε τη μητέρα της, να δίνει το χέρι της από κουτάβι ακόμα και γενικά γρήγορα μας έμαθε και τη μάθαμε. Έμαθε να υπακούει και να μας ακούει, και δεν μπορώ να πω ότι αντιμετωπίσαμε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με την συμπεριφορά της, τον πρώτο καιρό που έμενε μαζί μας. Σίγουρα έκανε και σκανταλιές πότε πότε όσο ήταν μικρή, αλλά από σκυλιά φίλων και γνωστών που γνωρίζω, η Πάτυ για την ηλικία της ήταν αρκετά πειθαρχημένη.

Ήταν πολύ ενεργητική και παιχνιδιάρα, μέχρι που μάθαμε ότι έχει καλαζάρ όταν ξαφνικά άρχισε να αλλάζει η συμπεριφορά της, σε σχέση με ότι είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε, και αφού παρατηρήσαμε επιπλέον κάποιες αλλαγές στο δέρμα της. Δυστυχώς γεννήθηκε με αυτή την ασθένεια και χρειαζόταν αμέσως θεραπεία αν θέλαμε να συνεχίσει να είναι μαζί μας. Η θεραπεία απαιτούσε να κάνει καθημερινά ενέσεις 2 φορές την ημέρα για αρκετά μεγάλο διάστημα και στη συνέχεια να παίρνει κάποιο χάπι για να μπορέσει να θεραπευτεί τελείως. Η Πάτυ μας ήταν δυνατή και θαρραλέα τότε, και παρά την όλη επίπονη διαδικασία που επαναλαμβανόταν καθημερινά, βγήκε νικήτρια.

Από τότε δε σταματούσε να μας εκπλήσσει με τις περίεργες γευστικές τις επιλογές και με το πόσο φιλική ήταν με τα άλλα ζώα και ανθρώπους. Όλα αυτά μέχρι που μπήκε στη ζωή της ο σκύλος του θείου μου, και έτσι την ακούσαμε και να γαβγίζει, να αγριεύει σε γάτες, να σηκώνει το πόδι όταν κάνει την ανάγκη της όπως τα αρσενικά, ενώ αργότερα να σηκώνει και τα δύο... γιατί μπορεί να τις είχαν μπει ιδέες να πάρει μέρος σε κάποιο τσίρκο. Ακόμα με την απορία έχω μείνει!

Και περάσαν τα χρόνια και όλα πηγαίναν καλά μέχρι που η Πάτυ άρχισε να μεγαλώνει... Μια μέρα ξαφνικά μας χτύπησαν οι κρίσεις επιληψίας την πόρτα. Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο το είχα δει μόνο στις ταινίες. Η Πάτυ στα καλά του καθουμένου να ουρλιάζει δυνατά, να πέφτει ξαφνικά κάτω και να κοπανιέται σαν το ψάρι, κι εσύ να προσπαθείς να την συγκρατήσεις για να μη χτυπήσει, να της μιλάς και να την χαϊδεύεις για να την ηρεμήσεις για να μη φοβάται. Και αφού σταματήσει η κρίση, να την πιάνει κάτι σαν κρίση πανικού και να περιφέρεται σ' όλες τις μεριές του σπιτιού σαν τον flash απ' το σοκ, επειδή δε μπορεί να αντιληφθεί και να αντιμετωπίσει αυτό που της συνέβη. Αλλά όλα αντιμετωπίζονται λένε σε αυτήν την ζωή μέχρι που φτάνουμε στο σήμερα...

Η Πάτυ είναι πια 17 χρονών. Ενώ σε πολλά στοιχεία του χαρακτήρα της είναι πάντα το σκυλί που ξέραμε, που θα χοροπηδάει απ' τη χαρά της μόλις γυρίσεις στο σπίτι, και συνεχίζει να έχει την ίδια όρεξη και να σου ζητάει απ' το φαγητό σου, κάθε φορά που θα σε δει να τρως, δεν είναι πλέον το ίδιο ενεργητική. Κουράζεται πιο εύκολα όπως είναι φυσικό, και το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της θα το περάσει ξαπλωμένη. Πέρα όμως απ' αυτό κι άλλα σημάδια της ηλικίας της είναι φανερά. Δεν έχει την ίδια ακοή και όραση όπως στα νιάτα της. Πλέον σε ακούει δύσκολα όταν την φωνάζεις, έχει καταρράκτη στα μάτια της και πολλές φορές χάνεται μέσα στο σπίτι και από αυτό και λόγω άνοιας. Τα σημάδια που μας φανέρωσαν την ύπαρξη της άνοιας, είναι ότι μερικές φορές φαίνεται να μη γνωρίζει που βρίσκεται μέσα στο σπίτι, ενώ άλλες κάνει την ανάγκη της μέσα πράγμα που πριν δεν το συνήθιζε.

Όσο περνούσε ο καιρός και οι μέρες η ακράτεια της Πάτυς έγινε καθημερινότητα, αφού πια δεν προλάβαινε να κρατηθεί και να βγει έξω απ' την πόρτα για να πάει στην αυλή, ενώ το βράδυ όταν κοιμόταν άρχισαν να τις φεύγουν και στον ύπνο της. Μια κάποια λύση έδωσαν τα υποσέντονα και οι πάνες τουλάχιστον για το βράδυ, αφού όλη την υπόλοιπη μέρα είσαι αναγκασμένος να σφουγγαρίζεις το λιγότερο κάθε μισή ώρα. Η συμβίωση με έναν ηλικιωμένο σκύλο είναι σαν να ζεις ταυτόχρονα με ένα μωρό και έναν παππού. Ναι μεν δε θα σου παραπονεθεί, ούτε θα την ακούσεις, αλλά πρέπει να είσαι όλη την ώρα από πίσω της και να καθαρίζεις και εκείνη αλλά και όσα έκανε.

Όταν προγραμμάτισα να γράψω αυτήν την ανάρτηση μέσα σε αυτόν το μήνα δεν μπορούσα να υπολογίσω το αναπάντεχο. Δυστυχώς η Πάτυ εδώ και 2 βδομάδες δεν είναι πια μαζί μας. Μπορεί η διαμονή μαζί της στο σπίτι τον τελευταίο καιρό να έμοιαζε σουρεαλιστική και δύσκολη, αλλά κανείς δεν μπορούσε να υπολογίσει τι θα συνέβαινε στη συνέχεια. Μια μέρα ξαφνικά σταμάτησε να τρώει και έπινε μόνο νερό. Δεν της δώσαμε όμως ιδιαίτερη σημασία καθώς ήταν μια συμπεριφορά που συνήθιζε να έχει όταν δεν της άρεσε αυτό που της βάζαμε. Ότι άλλο και να δοκιμάσαμε να τις δώσουμε αρνούνταν να το φάει, αλλά πιστέψαμε πως ίσως την ενοχλεί το στομάχι της, όπως άλλες φορές, και την επόμενη μέρα σίγουρα θα έτρωγε αφού κινούνταν και έπινε νερό κανονικά.

Την επόμενη μέρα και πάλι η Πάτυ δεν έβαλε τίποτα στο στόμα της. Το μόνο που έπινε ήταν νερό απ' τα χέρια μου, αφού δεν ήθελε νερό απ' το μπολ της. Την τρίτη μέρα η Πάτυ στεκόταν όρθια με δυσκολία και δεν ήθελε να πιεί ούτε νερό. Της δίναμε νερό με σύριγγα και αυτό ακόμα μετά από λίγο το έκανε εμετό. Παρόλο που δεν έτρωγε και ήταν όλη μέρα ξαπλωμένη στη θέση της, συνέχισε να κάνει διάρροια όπως και τις προηγούμενες μέρες. Όλη αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για μια ακόμα ημέρα... Όσα διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια μας αρνούμασταν να τα αποδεχτούμε γιατί έγιναν όλα τόσο ξαφνικά. Όταν ο πόνος του να βλέπεις το σκυλί σου να παιδεύεται ξεπερνάει τον πόνο της απώλειας έχει έρθει η ώρα να πάρεις την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής σου.

Είχαμε καταλάβει ότι ήταν το τέλος, αλλά είχαμε κι αυτή την κρυφή ελπίδα μέσα μας ότι η Πάτυ μπορεί να γίνει καλά. Αλλά και πως να γίνει καλά και για πόσο ακόμα; Ενώ είμαι κατά της ευθανασίας και γενικά είμαι πολύ ευαισθητοποιημένη σε όσα θέματα έχουν να κάνουν με τα ζώα, την δεδομένη στιγμή ο θάνατος θα έφερνε την λύτρωση. Επικοινωνήσαμε με τον κτηνίατρο και παρά την κατάσταση που βρισκόταν έπρεπε να την ταλαιπωρήσουμε κι άλλο, γιατί δεν γινόταν να έρθει εκείνος στο σπίτι μας για να σταματήσουμε το μαρτύριο της. Η Πάτυ είχε μείνει μισή και άμα τη σήκωνες καταλάβαινες αμέσως ότι έχει χάσει βάρος αφού πλέον ήταν ελαφριά σαν πούπουλο. Δεν έτρωγε, δεν έπινε νερό, είχε χάσει πλήρως τον έλεγχο των φυσιολογικών της λειτουργιών, και το μόνο που έκανε είναι να είναι ξαπλωμένη και να σε κοιτάει. Να σε κοιτάζει μ' αυτά τα μάτια κι αυτό το βλέμμα που δεν ήξερες τι ήθελε να σου πει...

Κι η πιο δύσκολη μέρα ήρθε. Έπρεπε να αποχαιρετήσουμε την Πάτυ και να μάθουμε να ζούμε χωρίς εκείνη πια κοντά μας. Δε ξέρω πως είναι δυνατόν να ξεπεράσεις μια σχέση 17 χρόνων με ένα πλάσμα που το μόνο που έκανε είναι να σου δίνει αγάπη και χαρά. Που δεν είχες τσακωθεί ποτέ μαζί του, δεν είχες παρεξηγηθεί ποτέ, δεν σου είχε πει ποτέ κακό λόγο, ούτε σε είχε πληγώσει ποτέ. Ακόμα και σήμερα, δύο εβδομάδες μετά, δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι η Πάτυ έφυγε τόσο ξαφνικά. Κοιτάζω ασυναίσθητα μέσα στο σπίτι να την βρω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι δε θα τη ξαναδώ. Ενώ έχω βιώσει κι άλλες απώλειες στη ζωή μου και είμαι συμφιλιωμένη με την ιδέα του θανάτου αυτή η αποχώρηση ήταν το ίδιο ίσως και περισσότερο δύσκολη.

Απ' την δική μου εμπειρία κρατήστε αυτό σαν φιλική συμβουλή... Απ' την στιγμή που θα αποφασίσεις να πάρεις κάποιο κατοικίδιο πρέπει να είσαι έτοιμος να υποδεχτείς και να καλωσορίσεις ακόμα ένα μέλος στην οικογένεια! Το παίρνω ένα σκύλο δε είναι τόσο απλό όπως το να αγοράσεις μια καινούρια τσάντα. Πρέπει να είσαι έτοιμος και πρόθυμος να συμπαρασταθείς σε αυτή την ύπαρξη σαν να είναι το παιδί σου, αφού από σένα εξαρτάται και μόνο εσένα έχει στη ζωή. Πρέπει να μάθεις να του φέρεσαι ανθρώπινα και να είσαι κοντά του ακόμα και στα δύσκολα, που εύχομαι να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσεις, αλλά ακόμα και αν έρθουν, να ξέρεις πρώτα εσύ ότι θα είσαι σε θέση και άξιος να φέρεις όποια κατάσταση εις πέρας. Τη δύσκολη στιγμή πρέπει να έχεις σθένος και να μη λυγίσεις, ούτε να τα παρατήσεις και να βρεις την εύκολη λύση. Να είσαι έτοιμος να δεσμευτείς μαζί του και να είσαι δίπλα του μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Ελπίζω η ζωή της μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια να ήταν ευχάριστη και να έφυγε από κοντά μας ευτυχισμένη! 


SPREAD THE LOVE

6 σχόλια :

  1. Αγαπημένη Ρία φαίνεται πως αγαπούσες πολύ αυτό το πλάσμα, και πραγματικά προσπαθώ να φανταστώ πόσο δύσκολη θα ήταν αυτή η απώλεια για σένα. Εύχομαι πραγματικά η Πάτυ να ησύχασε παίρνοντας μαζί της τις όμορφες στιγμές που μοιράστηκε μαζί σου με τη μορφή αναμνήσεων αφήνοντας τες και κληρονομιά σε σένα.

    Να είσαι καλά!

    Χρύσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχχχχχχ πόσο μα πόσο σε νιώθω! Εδώ και 30 χρόνια έχω πάντα σκυλιά... συνήθως 3. Πριν από 1,5 χρόνο ο μεγαλύτερος από τους 3 ένα ημίαιμο χάσκι 14 ετών, ξαφνικά όπως λες σταμάτησε να τρώει, σταμάτησε να σηκώνεται μέχρι που έμεινε παράλυτος από την μέση και κάτω και όλα αυτά σε διάστημα μιας εβδομάδας. Μονόδρομος η ευθανασία ... δεν υπάρχει μεγαλύτερη πληγή στο μυαλό μου από την εικόνα του να με κοιτάει στα μάτια, να τον χαϊδεύω μέχρι ο γιατρός να του κάνει την ένεση και να τον πάρει ο "ύπνος". Βουρκώνουν τα μάτια μου κι ένας κόμπος με πνίγει ακόμη και σήμερα. Είμαι σίγουρη όμως πως και η Πάτι σου και ο Λέων μου ξέρουν πόσο τους αγαπούσαμε ακόμη και μέχρι την τελευταία στιγμή που αποφασίσαμε την ευθανασία... τρέμω στην στιγμή που θα το ξαναζήσω, γιατί έχω ακόμη 2 σκυλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν απ' τις πιο δύσκολες εμπειρίες που έχω ζήσει... Η εικόνα της τις τελευταίες μέρες έχει χαραχθεί στη μνήμη μου και δε νομίζω να ήθελα να την ξαναπεράσω με άλλο ζώο... Μακάρι τα σκυλάκια στα τελευταία τους να μην περνούσαν τόσο δύσκολα... Δεν ξέρω πως είναι τα συμπτώματα σε άλλα ζώα, αλλά είναι οδυνηρό να τα βλέπεις να παιδεύονται έτσι λίγο πριν πεθάνουν...

      Διαγραφή
  3. Πολύ συγκινήθηκα με την ιστορία σου Ρια. Μεγάλωσα με σκυλιά αλλά οι γονείς μου πάντα έβρισκαν τρόπο να μας προστατεύουν. Βίωσα την απώλεια αρκετά μεγάλη με σκυλί που ούτε καν είχαμε στο σπίτι (ήταν στο εξοχικό) κ μου στοίχισε πάρα πολύ. Δεν μπορώ ούτε καν να σκεφτώ πόσο δύσκολο είναι αυτό που πέρασες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα έλεγα ήταν και χειρότερα απ' όσο περιέγραψα, γιατί ο σκοπός μου δεν ήταν να συγκινήσω αλλά να ενημερώσω όποιον πρόκειται να βρεθεί σε αυτή τη θέση... Ήταν μια εμπειρία ζωής απ' αυτές που δε θες να ξαναζήσεις...

      Διαγραφή

Copyright © LACREME | Privacy Policy Designed by OddThemes